Καλώς ορίσατε…

Σε ένα χώρο για μεγάλους ανθρώπους… Όχι με κριτήρια… Την ηλικία, Την τσέπη, Τα υλικά αγαθά, Την κοινωνική θέση και Την αναγνωρισημότητα από τα Μ.Μ.Ε. Αλλά με κριτήρια… Τις πνευματικές ικανότητες, Τη νοημοσύνη και Το συναίσθημα!!!

'Angel of Mind'

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Επιστήμη: Θα αλλάξει ο τρόπος που μετράμε τον χρόνο;


Για μια ακόμη φορά η ανθρωπότητα θα μετρήσει αντίστροφα αύριο το βράδυ για να υποδεχτεί το 2012, όμως για τους επιστήμονες έχει αρχίσει ήδη να μετράει αντίστροφα η ίδια η μέθοδος που μετράμε τον χρόνο.

Πολλοί πια ζητούν επιτακτικά αλλαγές, οι οποίες, μεταξύ άλλων, θα σταματήσουν τα περιοδικά προβλήματα στο σύστημα GPS και στα ρολόγια των χρηματιστηριακών αγορών. Όμως κάτι τέτοιο θα σημάνει οριστικά το τέλος της ώρας Γκρίνουιτς, όπως την ξέρουμε τόσα χρόνια.

Για πολλά χρόνια οι άνθρωποι είχαν συμφωνήσει να μετράνε το χρόνο με σημείοαναφοράς την ώρα Γκρίνουιτς ή GMT (Greenwich Mean Time), δηλαδή την «ώρα μηδέν» του πρώτου μεσημβρινού της Γης, η νοητή γραμμή του οποίου περνάει από το αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς, στα περίχωρα της βρετανικής πρωτεύουσας. Η ώρα έγινε το παγκόσμιο «στάνταρντ», μετά από διεθνή συμφωνία στην Ουάσιγκτον το 1884, παρά τις τότε αντιρρήσεις της Γαλλίας, που έκανε προπαγάνδα υπέρ του «δικού της» χρόνου, με το μεσημβρινό «μηδέν» να περνάει από -πού αλλού; - το Παρίσι.

Στην πορεία όμως, το 1972, η ώρα GMT αντικαταστάθηκε από την ώρα UTC (Universal Coordinated Time), δηλαδή από το λεγόμενο «Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο», που βασίζεται στο μέσο όρο από τις μετρήσεις περίπου 400 ατομικών ρολογιών σε διάφορα εργαστήρια στον κόσμο. Τα ατομικά ρολόγια είναι πολύ πιο ακριβή, επειδή μετρούν την ώρα με βάση τη ραδιενεργή αποσύνθεση (διάσπαση) των σωματιδίων ενός ατόμου.

Όμως ακόμα και αυτός ο πιο ακριβής χρόνος δεν είναι τέλειος και δεν είναι ταυτόσημος με τον «πραγματικό» αστρονομικό χρόνο, που καθορίζεται από την εναλλαγή της μέρας και της νύχτας ανάλογα με την περιστροφή της Γης γύρω από τον εαυτό της και με την περιφορά της γύρω από τον Ήλιο. Εξαιτίας της επιβράδυνσης της περιστροφής του πλανήτη μας γύρω από τον άξονά του (δηλαδή η Γη δε χρειάζεται τον ίδιο ακριβώς χρόνο για να κάνει μια πλήρη περιστροφή), κατά τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει να προστίθενται στην ώρα τα λεγόμενα «διορθωτικά» δευτερόλεπτα (leap seconds), ώστε ο χρόνος UTC να «συμβαδίζει» με την πραγματική περιστροφή της Γης και με τον «πραγματικό» χρόνο που καθορίζει ο Ήλιος.

Αυτά τα έξτρα δευτερόλεπτα όμως, που προστίθενται περίπου ένα ανά ενάμιση χρόνο, συνήθως τα μεσάνυχτα στο τέλος Ιουνίου ή Δεκεμβρίου (ακόμα και τα ατομικά ρολόγια εκείνες τις στιγμές ακινητοποιούνται για ένα δευτερόλεπτο προκειμένου να προστεθεί ο έξτρα χρόνος), προκαλούν σοβαρά προβλήματα αποσυντονισμού στα συστήματα GPS και στα ρολόγια των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών αγορών. Γι' αυτό οι ειδικοί του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών, με έδρα το Παρίσι, ζητούν επειγόντως να καταργηθεί ο τωρινός τρόπος μέτρησης του γήινου χρόνου.

Όπως δήλωσε η επικεφαλής του Τμήματος Χρόνου του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών, Ελίζα Φελίσιτας Αρίας, ακόμα και τα παραμικρά τεχνητά χρονικά άλματα, όπως αυτά που συνεπάγονται τα «διορθωτικά» δευτερόλεπτα, αποσυντονίζουν το παγκόσμιο σύστημα δορυφορικής πλοήγησης GPS και, κατ' επέκταση, όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα των οποίων τα ρολόγια εξαρτώνται από το GPS και τα οποία χρειάζονται μια συνεχή ροή του χρόνου και όχι... πηδηματάκια.

Οι μικρές αποκλίσεις του χρόνου μεταξύ του συστήματος UCT και του GPS μπορούν π.χ. να αποβούν μοιραίες σε ένα αεροπλάνο που προσγειώνεται. Οι απειροελάχιστες διαφορές της ώρας ανάμεσα σε δύο χρηματιστήρια σε διαφορετικά ημισφαίρια, μπορούν να προκαλέσουν κέρδη ή ζημιές εκατομμυρίων. Το κακό είναι ότι τα «διορθωτικά» δευτερόλεπτα δεν είναι εφικτό να προγραμματισθούν εκ των προτέρων στο λογισμικό των διαφόρων συστημάτων, επειδή η επίσημη ανακοίνωση για το πότε αυτά θα προστεθούν στο χρόνο, γίνεται με προειδοποίηση μόλις έξι μηνών.

Τον Ιανουάριο του 2012 θα συνέλθει στη Γενεύη η παγκόσμια σύνοδος της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών, η οποία θα ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα. Οι επιστήμονες θα ξιφουλκήσουν κατά πόσο πρέπει να συνεχίσουν να προσθέτουν «διορθωτικά» δευτερόλεπτα ή να αφήσουν τον πραγματικό-αστρονομικό χρόνο να αποκλίνει από τον ατομικό-ηλεκτρονικό και να υιοθετήσουν πλήρως τον τελευταίο χωρίς περιοδικές διορθώσεις. Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι οι δύο χρόνοι (αστρονομικός και ατομικός) θα αποκλίνουν περίπου ένα λεπτό κάθε 60 έως 90 χρόνια, οπότε πιθανώς θα πρέπει να προστίθενται «διορθωτικά» λεπτά πλέον -και όχι δευτερόλεπτα- μία έως δύο φορές κάθε αιώνα.

Η Βρετανία, η «πατρίδα» της ώρας Γκρίνουιτς, δεν θέλει να καταργηθεί το τωρινό σύστημα, που αποτελεί βικτωριανό κατάλοιπο, επειδή η ώρα UTC στην ουσία είναι η ώρα GMT με άλλη ονομασία. Το γεγονός ότι η ιδέα για την οριστική κατάργηση του χρόνου GMT-UTC προωθείται από τη Γαλλία, ερεθίζει ακόμα περισσότερο τη βρετανική περηφάνια. Όπως δήλωσε επισήμως η βρετανική κυβέρνηση, «η θέση της Βρετανίας είναι ότι θα πρέπει να μην αποκλίνουμε από τον πραγματικό χρόνο, όπως αυτός βιώνεται από τους ανθρώπους, και ο οποίος βασίζεται στην περιφορά της Γης και όχι στα ατομικά ρολόγια. Χωρίς διορθωτικά δευτερόλεπτα, θα χάσουμε επαφή με την πραγματικότητα της περιφοράς της Γης γύρω από τον άξονά της. Τελικά τα μεσάνυχτά μας θα συμβαίνουν το μεσημέρι».

Την ίδια με τη Βρετανία θέση φέρονται να έχουν επίσης ο Καναδάς, η Κίνα και μερικές ακόμα χώρες, οπότε παραμένει αβέβαιο τι θα αποφασιστεί τελικά στη Γενεύη. Η κινεζική θέση πηγάζει από «φιλοσοφικούς» λόγους, καθώς οι κινέζοι επιστήμονες δεν θέλουν να σπάσουν την μακρόχρονη παράδοση της πατρίδας τους, που μετρούσε τον χρόνο με βάση τα αστρονομικά δεδομένα.

Πάντως, τόσο το νέο ευρωπαϊκό GPS, το σύστημα Galileo, όσο και το αντίστοιχο νέο κινεζικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης BeiDou, έχουν ήδη «ψηφίσει», καθώς διαθέτουν τα δικά τους εσωτερικά ρολόγια ακριβείας, τα οποία δεν λαμβάνουν υπόψη τα έξτρα δευτερόλεπτα. Το Σεπτέμβριο φέτος, η Google ανακοίνωσε μια εναλλακτική λύση: αντί να προσθέτει απότομα το «διορθωτικό» δευτερόλεπτο, θα προγραμματίσει τα λειτουργικά συστήματά της να το «απορροφούν» σταδιακά, προσθέτοντας σιγά-σιγά κλάσματα του δευτερολέπτου στη διάρκεια μιας μεγάλης χρονικής περιόδου.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Η στάση απέναντι στη ζωή παίζει σημαντικό ρόλο…

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πόσο μεγάλη επίδραση έχει η στάση μας απέναντι στη ζωή, στην ίδια μας τη ζωή. Η στάση, κατά την άποψή μου, είναι σημαντικότερη από τα γεγονότα. Είναι πιο σημαντική από το παρελθόν, από την εκπαίδευση, τα χρήματα, τις περιστάσεις, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες και από αυτά που σκέπτονται ή λένε ή κάνουν οι άλλοι. Είναι πιο σημαντική από την εμφάνιση, το ταλέντο και τις ικανότητες. Είναι αυτό που καθορίζει το μέλλον μιας εταιρείας, μιας εκκλησίας και μιας οικογενειακής εστίας.


Είναι αξιοπρόσεκτο το ότι κάθε μέρα μάς δίνεται η δυνατότητα της επιλογής όσο αφορά τη στάση που θα κρατήσουμε από εκείνη την ημέρα και ύστερα. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν μας ούτε το γεγονός ότι οι άνθρωποι αντιδρούν με συγκεκριμένο τρόπο. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε το αναπόφευκτο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παίξουμε με το ατού που έχουμε, και το ατού αυτό είναι η στάση μας. Είμαι πεισμένος ότι η ζωή είναι δέκα τα εκατό το τι μου τυχαίνει και ενενήντα τα εκατό το πώς εγώ αντιδρώ σε αυτό. Το ίδιο ισχύει και για εσάς…


ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ.


''Charles Swindoll''

Ο άνθρωπος που τα «έβαλε» με τη ΔΕΗ…






Τους τελευταίους μήνες, όλη η χώρα έχει μπει σε έναν κυκεώνα πληροφοριών σχετικά με το περιβόητο χαράτσι της ΔΕΗ. Χιλιάδες οικογένειες κοιμούνται και ξυπνούν έχοντας στο μυαλό τους πώς θα καταφέρουν να ανταπεξέλθουν σε ακόμη ένα «έκτακτο» μέτρο της κυβέρνησης, που θα τους αναγκάσει να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη δήθεν για το καλό της χώρας.

Ωστόσο, μέσα σε όλο αυτό τον φαύλο κύκλο, αξίζει να αναφερθούμε σε έναν άνθρωπο, σε έναν συντοπίτη μας, ο οποίος εδώ και ένα χρόνο έχει ξεκινήσει, ολομόναχος στην ουσία, μία μάχη με ένα ολόκληρο σύστημα, που λέγεται ΔΕΗ.

Ο λόγος για τον Ανδρέα Καραγιάννη, ο οποίος ζει και εργάζεται μαζί με την οικογένειά του στην πόλη του Αγρινίου. Ο κ. Καραγιάννης από τον Νοέμβριο του 2010 δεν έχει προβεί σε πληρωμή των λογαριασμών της ΔΕΗ, ανταλλάσσοντας παράλληλα και μία αλληλογραφία με την εν λόγω υπηρεσία, όπου εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους κρατά αυτή τη στάση και ζητώντας παράλληλα και εξηγήσεις από τη ΔΕΗ.

Φυσικά, εμείς από την πλευρά μας απλά δημοσιοποιούμε το θέμα, το οποίο ήδη έχει πάρει αρκετά μεγάλες διαστάσεις. Ούτε κρίνουμε εάν είναι ορθή ή όχι η στάση του κου. Καραγιάννη. Δεν μπορούμε όμως να μην παραδεχτούμε ότι η υπόθεσή του μας έχει κεντρίσει εξαιρετικά το ενδιαφέρον, καθώς είναι απορίας άξιο πώς ένας απλός πολίτης έδειξε τόσο θάρρος και πυγμή και εναντιώθηκε στο «μεγαθήριο» ΔΕΗ.

Το χρονικό της υπόθεσης

Μιλώντας με τον κ. Καραγιάννη για την υπόθεση μας εξήγησε ότι όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2010 λίγο μετά τη γέννηση του παιδιού του. «Οι πολλές υποχρεώσεις, που προέκυψαν, ώστε να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες του ερχομού του παιδιού μας, με ανάγκασε να μην πληρώσω έναν λογαριασμό της ΔΕΗ, αλλά να θελήσω να τον εξοφλήσω μαζί με τον επόμενο» μας εξηγεί. Ωστόσο, δύο μήνες μετά, με το νέο λογαριασμό της ΔΕΗ έρχεται και η πρώτη προειδοποίηση ότι αν δεν εξοφλήσει άμεσα το ποσό, η υπηρεσία θα προχωρήσει σε διακοπή του ρεύματος. Παράλληλα, όπως μας αναφέρει ο κ. Καραγιάννης, στις ειδήσεις αναφέρεται ότι το 1/3 των πολιτών αδυνατούν να πληρώσουν το ρεύμα, ενώ την ίδια στιγμή η ΔΕΗ ανακοινώνει πως θα προχωρήσει σε νέες αυξήσεις των τιμολογίων. Όλα αυτά προκάλεσαν την οργή του κου. Καραγιάννη, ο οποίος αποφασίζει να στείλει μία επιστολή με αποδέκτες τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της δημοκρατίας, το Ινστιτούτο Καταναλωτή, τη ΔΕΗ φυσικά, το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και τον Συνήγορο του πολίτη. «Δέκα ολόκληρα χρόνια ήμουν ελεύθερος επαγγελματίας και ήμουν συνεπέστατος απέναντι σε όλες μου τις υποχρεώσεις προς το ΤΕΒΕ, την εφορία κτλ. Πλήρωνα για να μου παρέχει το κράτος τα αυτονόητα, όπως υγεία, παιδεία κτλ. Από τι στιγμή που δε μου τα παρέχει, έπαψα να πληρώνω» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η επιστολή δεν έλαβε καμία απάντηση και μετά από καθοδήγηση εκπροσώπου του Συνηγόρου του Πολίτη, ο κ. Καραγιάννης έγραψε νέα επιστολή τον Νοέμβριο του 2010, όπου αναφέρεται πιο συγκεκριμένα στο τι καταλογίζει στους αρμοδίους και για τι τους κατηγορεί. Μεταξύ άλλων, ο κ. Καραγιάννης στην επιστολή του έθετε και το καίριο ερώτημα για το ποια νομική διάταξη αναφέρει ότι μπορεί η ΔΕΗ να διακόψει το ρεύμα, τη στιγμή που βιώνει την οικονομική κρίση σε όλο της το μεγαλείο.

Η απάντηση της ΔΕΗ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως γενικόλογη, κάτι που φυσικά δεν ικανοποιεί ούτε στο ελάχιστο τον κ. Καραγιάννη. Ακολουθεί καταγγελία αυτή τη φορά, όπου ο κ. Καραγιάννης χρησιμοποιεί λεγόμενα του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια. Η καταγγελία ωστόσο δεν προχώρησε εκείνο το διάστημα, γιατί θα έπρεπε να καταβάλει και 100 ευρώ ως παράβολο. «Δεν είμαι δικομανής, ούτε ήθελα να πληρώσω για όλη αυτή τη διαδικασία, παρότι ήξερα ότι έχω δίκιο» συνεχίζει. Τη γνωστοποίησε ωστόσο στον Συνήγορο του Πολίτη. «Κανείς δεν περίμενε ότι θα ασχοληθώ τόσο πολύ» μας λέει.


Ακολουθεί ακόμη μία απάντηση από ΔΕΗ και Συνήγορο του Πολίτη για διακανονισμό του χρέους: «Δε με ενδιέφερε ο διακανονισμός. Δεν ήταν αυτό το ζητούμενό μου. Ήθελα να μου απαντήσουν στις καταγγελίες μου» προσθέτει. Παρόλα αυτά επιχειρεί να συνομιλήσει με εκπροσώπους της ΔΕΗ στο Αγρίνιο, για να πάρει την απάντηση ότι η υπόθεση έχει περάσει στα χέρια ανωτέρων. Οι καταγγελίες συνεχίζονται, έρχεται νέα απάντηση για διακανονισμό του χρέους, ενώ λαμβάνει χώρα και ακόμη μια συνάντηση με εκπροσώπους της ΔΕΗ παρουσία πολλών μαρτύρων αυτή τη φορά, χωρίς όμως και πάλι να βρεθεί λύση.

Από κει και πέρα, ο κ. Καραγιάννης κάνει κάτι εντελώς απρόβλεπτο… στέλνει τον λογαριασμό στον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ζητώντας του να τον πληρώσει εκείνος! Στη συνοδευτική επιστολή, μεταξύ άλλων, ο κ. Καραγιάννης χρησιμοποιεί λόγια του κου. Παπούλια από προηγούμενες ομιλίες του, όπως για παράδειγμα ότι «οι προβλέψεις του Συντάγματος δεν είναι κενό γράμμα, ότι τα οικονομικά βάρη κατανέμονται δίκαια , ότι η παιδεία και η υγεία δεν προσφέρονται μόνο στους προνομιούχους». Κάτι που ο κ. Παπούλιας είχε αναφέρει στη γιορτή της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου 2010. Το ίδιο συμβαίνει και με τους επόμενους δύο λογαριασμούς.

Η τελευταία απάντηση που έλαβε ήταν στις 24 Αυγούστου 2011, από τον κ. Καρακατσάνη, διευθυντή Διεύθυνσης Πωλήσεων της ΔΕΗ, όπου επαναλαμβάνονται μέσες άκρες όσα αναφέρονταν στις προηγούμενες απαντήσεις.

Και πάλι ο κ. Καραγιάννης δεν επαναπαύεται και συντάσσει μία νέα επιστολή, όπου ρίχνει βολές προς κάθε αρμόδιο. Η επιστολή εστάλη στις 13 Σεπτεμβρίου στις εννέα το πρωί και την ίδια ημέρα στις 12 το μεσημέρι ο κ. Καραγιάννης δέχεται ένα τηλεφώνημα από τη ΔΕΗ, όπου τον προειδοποιούν πως αν δεν εξοφλήσει μέσα στην ημέρα το ποσό που οφείλει, την επομένη θα προχωρήσουν σε διακοπή του ρεύματος. «Προφανώς, η τελευταία μου επιστολή τους ενόχλησε, για αυτό με κάλεσαν λίγες ώρες μετά», υποστηρίζει.


Οι πρώτες απόπειρες διακοπής

Στις 16 Σεπτεμβρίου, γίνεται η πρώτη απόπειρα διακοπής του ρεύματος από έναν υπάλληλο. Ο κ. Καραγιάννης το αντιλαμβάνεται, καλεί την Αστυνομία και εν τέλει αποφεύγεται η διακοπή. Στη συνέχεια, κατευθύνεται προς τα Δικαστήρια, όπου, αφού εξήγησε στον Εισαγγελέα τι συνέβη, η καταγγελία του έγινε δεκτή ως αίτηση, χωρίς να χρειαστεί να πληρώσει παράβολο. Λίγες μέρες μετά, δίνεται εντολή για προανάκριση.

Στις 26 Σεπτεμβρίου επανέρχονται δύο υπάλληλοι της ΔΕΗ αυτή τη φορά για να προβούν σε έλεγχο και κατ’ επέκταση διακοπής της ηλεκτροδότησης. Ξανακαλείται η Αστυνομία και την ίδια ώρα έρχεται συμπτωματικά και η δικαστική υπάλληλος με την κλήση για προανάκριση. Μετά από πολλές συζητήσεις όλοι αποχώρησαν για να επιστρέψουν μετά από δυόμιση περίπου ώρες οι ίδιοι υπάλληλοι, οι ίδιοι αστυνομικοί μαζί με τον αξιωματικό υπηρεσίας αυτή τη φορά. Ζητείται ευγενικά από τον κ. Καραγιάννη να επιτρέψει στους υπαλλήλους να εισέλθουν εντός του χώρου του σπιτιού, αλλά ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά. Η Αστυνομία, χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη, δεν μπορεί να επιτρέψει την είσοδο του συνεργείου και έτσι τους καλούν στο Τμήμα για να προχωρήσουν σε καταγγελία κατά του κου. Καραγιάννη.

Για την ώρα, δεν υπάρχει μήνυση κατά του κου. Καραγιάννη από πλευράς ΔΕΗ και πλέον η υπόθεση έχει πάρει το δρόμο της Δικαιοσύνης. Μάλιστα, στις 26 Σεπτεμβρίου έγινε προανάκριση, οπότε και η ΔΕΗ εξέθεσε τα δικά της επιχειρήματα. Πλέον, αναμένεται ο ορισμός της ανάκρισης, όπου και θα δούμε αν όντως θα απαγγελθούν κατηγορίες κατά της ΔΕΗ ή και ακόμη και κατά της πολιτικής ηγεσίας, αφού και αυτή αποτελεί αποδέκτη των καταγγελιών του κου. Καραγιάννη!

Σχετικά με την έκβαση της υπόθεσης, ο ίδιος δηλώνει αισιόδοξος: «Πιστεύω ότι θα δικαιωθώ. Διεκδικώ. Δεν παρακαλώ». Δεν θα πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να πάψουμε να είμαστε ρεαλιστές και να μη σκεφτούμε και το ενδεχόμενο να «νικήσει» η άλλη πλευρά, κάτι που για τον κ. Καραγιάννη θα σημαίνει κατάλυση του Συντάγματος: «Το Σύνταγμα λέει ότι μας προστατεύει. Εγώ λέω ότι δεν μπορώ να πληρώσω και ότι όλα αυτά τα χρόνια η ΔΕΗ κατάφαγε τα κέρδη της. Αν δε δικαιωθώ θα σημαίνει ότι το Σύνταγμα καταλύεται και δε μπορεί να με προστατέψει».

Όταν τον ρωτάμε, εάν θα πρότεινε σε κάποιον συμπολίτη του να κάνει ό,τι έκανε και ο ίδιος, η απάντησή του ομολογουμένως μας ξάφνιασε: «Δε λέω σε κανέναν να το κάνει, γιατί ξέρω τι αντιμετώπισα εγώ ο ίδιος. Ο καθένας στις μέρες μας προσπαθεί να φυτέψει στο κεφάλι του άλλου τη γνώμη του. Ο καθένας έχει δική του αντίληψη και καταλαβαίνει. Απλώς γνωστοποιώ το θέμα. Ξέρω ότι υπάρχει φόβος στον κόσμο. Αν φοβούνται όμως, ας σκύψουν το κεφάλι και ας πληρώσουν. Αν όμως κάποιος θέλει πληροφορίες γα το θέμα, πολύ ευχαρίστως να βοηθήσω».

Μέχρι σήμερα που γράφεται αυτό το κείμενο, για την υπόθεση του κου. Καραγιάννη έχουν ενδιαφερθεί πολλές ομάδες ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και το Συντονιστικό Φορέων του νομού για την αντιμετώπιση των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης, ενώ ο ίδιος έχει προτείνει ναι γίνει μια συνολική αγωγή κατά της ΔΕΗ. Όπως και να έχει, ο κ. Καραγιάννης φαίνεται να έχει δίπλα του πολλούς υποστηρικτές και το θέμα σίγουρα δεν τελειώνει εδώ.

Για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι φυσικά, δεν έλαβε ποτέ απάντηση από τον Πρόεδρο, ενώ παράλληλα η οικία του κου. Καραγιάννη ηλεκτροδοτείται κανονικά μέχρι και σήμερα...

Σ.σ. Στην κατοχή του agriniolife βρίσκεται ολόκληρη η αλληλογραφία που αντάλλαξε ο κ. Καραγιάννης με τη ΔΕΗ και είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου.


Πηγή: agriniolife.gr

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Έλληνας, ο χυδαίος τσαμπατζής, ή έτσι είναι(;) αν έτσι νομίζετε...

"Μάθημα για την πειθώ στη διαφήμιση"

Αφορμή για την παρέμβασή μου αυτή μου δίνει μια από τις πιο ελεεινές διαφημίσεις που είδα ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Γνωστή και μεγάλη γερμανικών συμφερόντων αλυσίδα καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών προσπαθεί με έναν βομβαρδισμό μηνυμάτων να μας περάσει το μήνυμα πως εμείς οι Έλληνες είμαστε οι γνήσιοι εκφραστές της κακογουστιάς και της κλεψιάς.
Αναρωτιέμαι και φυσικά θα αναρωτιέστε και εσείς για το σκεπτικό του πιο ελεεινού θεάματος αυτής της καμπάνιας όπου ένας αντιπαθέστατος και φυσιογνωμικά τσαμπατζής ξεπερνά το ένα μετά το άλλο τα όρια της γυφτιάς. Αλήθεια τι περιμένουν οι Γερμανοί ιδιοκτήτες της εταιρείας από τους Έλληνες καταναλωτές; Nα ταυτιστούν με ένα αηδιαστικό τύπο, που ρουφά ξεδιάντροπα από 15 καλαμάκια τα ξένα ποτά ενός ζευγαριού, δηλαδή κλέβει ή να ταυτιστούν με ένα ανθρωποειδές που τρίβεται πάνω σε έναν μποντιμπιλντερά για να του κλέψει αντηλιακό.
Η καμπάνια περιλαμβάνει και μια ραδιοφωνική διαφήμιση, που πρέπει να είναι η χειρότερη όλων των εποχών. Ο Έλληνας τσάμπας βρίσκεται στην τουαλέτα και σκίζει τις σελίδες του τηλεφωνικού καταλόγου για να τις χρησιμοποιήσει για χαρτί υγείας. Η όλη διαφήμιση λόγω ραδιοφώνου (έλλειψη εικόνας συνοδεύεται με πολλά πλούσια ... ηχητικά εφέ). Πολλοί, είναι φυσικό να μου πουν πως η έλλειψη αγωγής, οικογενειακής, κοινωνικής, πολιτικής δημιούργησε αυτή την εικόνα του νεοέλληνα. Όταν είναι άθλια η οικογενειακή μας ζωή, όταν η κοινωνική και η πολιτική μας συμπεριφορά κινούνται στο τιμητικό επίπεδο του αίσχους, είναι φυσικό κάποιοι, επικυρίαρχοι σωτήρες να μας πάρουν είδηση και να μας συμπεριφέρονται ανάλογα, από τη στιγμή που κάναμε εμείς οι ίδιοι βούκινο το χάλι μας.

Πόσοι άραγε από τους σημερινούς μας πολιτικούς έχουν πάρει σωστή πολιτική αγωγή. Πόσοι άραγε έχουν μπει στον κόπο να διαβάσουν τον «Πρός Δημόνικον» λόγο του Ισοκράτη, ένα σοφό παράδειγμα παραινετικού και διδακτικού λόγου για ζητήματα ηθικής της καθημερινής ζωής. Οι περισσότεροι νέοι, πολιτικοί ή μη, τρέφονται με τηλεοπτικά σκουπίδια αδυνατώντας να συντάξουν ακόμη και ένα απλό κείμενο ή να εκφραστούν με απλές προτάσεις.

ΠΗΓΗ: www.istorika themata.com

ΠΑΙΔΙ – ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ…


Για τα παιδιά μας, όλοι θέλουμε το καλύτερο… αλήθεια, τι κάναμε όμως γι’ αυτό?


Ως πότε θα ονειρευόμαστε το “ασυμβίβαστο” -ότι θα περπατήσουμε πάνω σε δύο βάρκες- αυτό της καθαρότητας ενός παιδιού και της βρομιάς της σύγχρονης ζωής, όπου πεθαίνουν άνθρωποι και δυστυχούν και όλοι κοιτάζουνε αλλού να μην το δουν και ταραχτούν…

“ευρωομόλογο για να σωθούμε να μην μας κατασπαράξει ο λαός και έχει ο θεός, θα τα πληρώσουν οι επόμενοι…” – αυτή την αριστερά έχετε, για να μην τρέφουμε αυταπάτες… Οπότε ένα μένει – μόνοι σας να πάρετε την κατάσταση στα χέρια σας γιατί ξέρετε και είστε ικανοί να καταλάβετε, πως άλλα έχουν αξία…

Αφιερωμένο σε όλους τους “μπόμπιρες” και τις “μπομπιρίνες” του πλανήτη!

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ:

“Παιδί που είσαι ξένο
από πονηριά, υποκρισία, ψευτιά
και στο παρελθόν μας σ έχουμε
δεμένο,
γιατί δεν είδαμε την αλήθεια καθαρά

Αν θέλουμε μια καινούργια ανατολή
και η ζωή να χαρίζει ελπίδες,
να προστατεύσουμε την αγνή σου
ψυχή
και να μη την λερώσουμε με πονηρές
φροντίδες.

Με το χαμόγελό σου τη ζωή μας να
Χρωματίσουμε,
αγνάντι για το αύριο ν έχουμε τη ματιά σου,
πολέμους κι έχθρες να σταματήσουμε,
να χορέψουμε στο παλμό που
βγάζει η καρδιά σου.

Στράτος Γεωργούλης
(Λακωνία, 11 Δεκεμβρίου μέρα του Παιδιού)”

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Πάνος Καμμένος: ''Μεγάλες Αλήθειες'' (Προϋπολογισμός του 2012)

Ακόμη μια συγκλονιστική ομιλία του Βουλευτή της ΝΔ Π. Καμμένου, που λέει τα πράγματα με το όνομα τους. Αναρωτιέμαι ως πότε θα κωφεύουμε μπροστά σε τέτοιες Πύρινες γλώσσες. Απολαύστε το βίντεο.

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Το πείραμα του Wörgl – Μια ιστορία σαν παραμύθι.

Μια μεγάλη απόφαση

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως “Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας”, κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.


Τα χρήματα του Wörgl


Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:


Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.


Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.


Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:


«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας – Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».


Η επιτυχία του Wörgl


Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.


Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το “θαύμα του Wörgl”. Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.


Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:


«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: “Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933″. Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»


Το τέλος


Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση “νομίσματος έκτακτης ανάγκης”. Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.


(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)


ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΖΟΜΕ! Μία πόλη κοιμάται στους δρόμους...

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 20.000 ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ

ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΊΣ ΔΙΑΣΤΆΣΕΙΣ ΈΧΕΙ ΠΆΡΕΙ ΤΟ ΦΑΙΝΌΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΣΤΈΓΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΉΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΆΛΛΑ ΑΣΤΙΚΆ ΚΈΝΤΡΑ. ΣΕ 20.000 ΥΠΟΛΟΓΊΖΟΝΤΑΙ ΣΉΜΕΡΑ ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΎΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΡΌΜΟ,
ΣΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΈΝΑ ΣΠΊΤΙΑ Ή ΣΕ ΆΔΕΙΕΣ ΑΠΟΘΉΚΕΣ. ΠΟΛΎ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟΙ ΒΡΊΣΚΟΝΤΑΙ ΜΌΛΙΣ ΈΝΑ ΒΉΜΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΉ ΑΥΤΉ ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ. ΝΟΙΚΟΚΎΡΗΔΕΣ, ΜΌΛΙΣ ΧΤΕΣ, ΦΤΆΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΠΌΛΥΤΗ ΕΞΑΘΛΊΩΣΗ ΛΌΓΩ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΎΜΕΝΗΣ ΑΝΕΡΓΊΑΣ, ΤΩΝ ΑΝΎΠΑΡΚΤΩΝ Ή ΣΥΡΡΙΚΝΩΜΈΝΩΝ ΕΙΣΟΔΗΜΆΤΩΝ
Είναι ο Παναγιώτης, ο Λεωνίδας, ο Λάμπρος. Ανθρωποι του μεροκάματου. Κάποιοι με σπουδές, άλλοι με οικογένεια. Ελληνες "νοικοκυραίοι" που έμεναν στο νοίκι, ή πλήρωναν στεγαστικό. Η κρίση και η ανεργία τούς χτύπησε αλύπητα. Σήμερα είναι οι "νεο-άστεγοι". Η νέα γενιά του δρόμου...
"Ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι θα καταντήσω έτσι. Εχω κλάψει πολύ. Ειδικά στην αρχή, όταν κοιμόμουν σε παγκάκι στο Σύνταγμα. Είδες πώς τα φέρνει η ζωή";
Συναντάμε τον 47χρονο Λεωνίδα στον ξενώνα αστέγων της ΜΚΟ "Κλίμακα". Πριν απολυθεί, δούλευε στην οικοδομή σε συνεργείο 60 ατόμων. "Μείναμε όλοι χωρίς δουλειά". Εφτασε να μην μπορεί να πληρώσει το νοίκι του, 280 ευρώ για ένα δυάρι στην Καλλιθέα. Οι γονείς του έχουν πεθάνει. Δεν έχει παντρευτεί και δεν έχει κάνει οικογένεια. "Ευτυχώς τελικά. Το να βρεθείς άστεγος με αυτή την κρίση δεν είναι δύσκολο. Αν ζεις μόνο με το μεροκάματο και το χάσεις, τι θα κάνεις;".
Ο Λεωνίδας έχει δίκιο. Οι εκτιμήσεις των εμπλεκόμενων φορέων είναι αποθαρρυντικές. Ο δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και πρόεδρος του Ιδρύματος Αστέγων, Γιώργος Αποστολόπουλος, κάνει λόγο για αύξηση 15% των αστέγων και των πεινασμένων σε σχέση με πέρσι και ενδείξεις για μεγαλύτερο κύμα τους τελευταίους μήνες, ενώ αυξάνεται το ενδιαφέρον για το Κοινωνικό Παντοπωλείο.
Η ΜΚΟ "Κλίμακα" λέει πως η αυξητική τάση του πληθυσμού των αστέγων κυμαίνεται από 20% ως 25%. Οι άνθρωποι της "Κλίμακας", που ασχολούνται πολλά χρόνια με τους άστεγους, εκτιμούν πως σε όλη την Ελλάδα οι άνθρωποι που κοιμούνται στον δρόμο, σε αποθήκες, εγκαταλελειμμένα κτίρια, ξενώνες κ.λπ. είναι περίπου 20.000, ενώ πολλοί περισσότεροι κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους. Ολοι, πάντως, οι εμπλεκόμενοι συμφωνούν πως εκτός από ποσοτική η διαφορά πια είναι και ποιοτική.



Το προφίλ των νέων αστέγων αλλάζει. Ανθρωποι που μέχρι χθες κάλυπταν έστω και οριακά τις ανάγκες τους, εξαιτίας της κρίσης βρέθηκαν ξαφνικά στον δρόμο
Το προφίλ τους



"Αλλάζει το προφίλ των ανθρώπων που διαβιούν στον δρόμο ή σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης. Ανθρωποι που μέχρι τώρα μπορούσαν, έστω και με δυσκολία, να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση λόγω ανεργίας, χαμηλών ή ανύπαρκτων εισοδημάτων και αδυναμία στήριξης από την οικογένεια. Πρόκειται για άτομα παραγωγικών ηλικιών, νέοι με μισθούς 500 ευρώ, άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους λίγο πριν από τη σύνταξη.
Σε σύγκριση με τον παραδοσιακό πληθυσμό των αστέγων έχουν μέτριο ως υψηλό μορφωτικό επίπεδο, δεν παρουσιάζουν προβλήματα ψυχικής υγείας, εξαρτήσεις ή προβλήματα παραβατικότητας", σημειώνουν οι ειδικοί της "Κλίμακας". Αλλά και ο κ. Αποστολόπουλος βλέπει στο Ιδρυμα Αστέγων νέους και ανθρώπους που ήταν κάποτε επιχειρηματίες να ζουν στην εξαθλίωση. "Εμφανίζονται με καμπαρντίνες, ακόμη και με λάπτοπ στο χέρι και ζητούν φαγητό και στέγη"...


Το ίδιο νυχτερινό σκηνικό. Μια κουβέρτα, ένα πρόχειρο στρωσίδι και μια γωνία σε έναν δρόμο για χιλιάδες ανθρώπων πού δεν έχουν που να στεγαστούν



Αυτό που θυμούνται οι νεο-άστεγοι είναι η πρώτη νύχτα στον δρόμο. Ο Λεωνίδας γύριζε σαν τρελός. "Μετά από πολλές ημέρες αϋπνίας, με πήρε ο ύπνος σε ένα παγκάκι στο Σύνταγμα. Οταν άνοιξα τα μάτια μου, ο κόσμος με κοιτούσε. Μου ήρθε μια ντροπή"...
Οι δρόμοι της απελπισίας
Εκαναν κρεβάτι τους το παγκάκι και το αυτοκίνητο
Οι ιστορίες των "νεο-αστέγων" μοιάζουν μεταξύ τους. Είναι ιστορίες ανεργίας, από ανθρώπους που εξαθλιώθηκαν μαζί με την κατάρρευση της οικοδομής και των άλλων παραγωγικών κλάδων της ελληνικής οικονομίας.


Ο Παναγιώτης περιγράφει την πρώτη του νύχτα στον δρόμο. Μία λέξη: φόβος



Ο 55χρονος Λάμπρος ήταν εργολάβος οικοδομικών εργασιών. Είχε σπίτι στο Κερατσίνι, αλλά το πούλησε για να σώσει τη γυναίκα του, που έπασχε από καρκίνο. Τα τελευταία 11 χρόνια μένανε στο νοίκι, σε ένα τεσσάρι στη Νίκαια. Από το 2008 οι δουλειές μειώθηκαν σημαντικά. Το 2009 η γυναίκα του κατέληξε και ο ίδιος δυσκολευόταν ήδη να πληρώσει τα 600 ευρώ του ενοικίου. Πέρσι τον Νοέμβρη νοίκιασε μια γκαρσονιέρα με 150 ευρώ.
"Ούτε αυτά δεν μπορούσα να πληρώσω. Εφτασα να μην έχω λεφτά ούτε για καφέ". Από τον περασμένο Φλεβάρη είναι άστεγος. Στην αρχή κοιμόταν στο αυτοκίνητό του. "Ντρεπόμουνα τον κόσμο στη γειτονιά και πάρκαρα σε απόμερα μέρη, όπως στο δάσος Χαϊδαρίου. Αλλά φοβήθηκα. Βρήκα ένα στενό στο Μεταξουργείο και έμεινα εκεί δυο μήνες. Σηκωνόμουν στις έξι το πρωί για να μη με βλέπουν". Τον συναντάμε στον ξενώνα της "Κλίμακας". "Εβλεπα τους αστέγους και τους λυπόμουν. Δεν το φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα πως θα βρεθώ κι εγώ στον δρόμο"...


Βρήκα ένα στενό στο Μεταξουργείο και έμεινα εκεί δύο μήνες. Σηκωνόμουν στις έξι το πρωί για να μη με βλέπουν, διηγείται ο Λάμπρος



Ο 46χρονος Γιάννης κοιμάται σε ένα Αουντι, που μένει παρκαρισμένο στην Κωνσταντινουπόλεως. "Εχω φοβηθεί πολλές φορές. Ερχονται διάφοροι, κλωτσάνε τις πόρτες". Μέχρι πέρσι νοίκιαζε τριάρι στον Κολωνό. Δούλευε ως ηλεκτρολόγος σε συνεργεία που έπαιρναν μεγάλα έργα και αργότερα ως οδηγός. Από το 2008 είναι στην ανεργία.
"Ο παπάς της ενορίας μας είχε γράψει πολύτεκνους και παίρναμε πέντε μερίδες φαγητό από το συσσίτιο. Τρώγαμε τις τρεις το μεσημέρι και τις δυο το βράδυ". Η γυναίκα του, λέει, τον εγκατέλειψε μαζί με τον γιο του τον Οκτώβριο του 2008, "επειδή δεν έφερνα χρήματα στο σπίτι". Πήγε σε εκκλησία στα Σεπόλια και ζήτησε βοήθεια. Ντρέπονταν στη δική του γειτονιά. Οι πιστοί έκαναν έρανο και πλήρωσε τα νοίκια που χρωστούσε. Στρίμωξε τα πράγματα και τη μοτοσικλέτα του ανάμεσα σε τέσσερα κόντρα πλακέ, στην πυλωτή ενός φίλου του και βγήκε στον δρόμο.


Το να βρεθείς άστεγος με αυτή την κρίση δεν είναι δύσκολο. Αν ζεις μόνο με το μεροκάματο και το χάσεις, τι θα κάνεις;, λέει ο Λεωνίδας



"Στον δρόμο γνώρισα ανθρώπους που μου πρότειναν να μπουκάρουμε σε μαγαζιά, να μου δώσουν όπλο, ναρκωτικά. Δεν είχα ποτέ τέτοιες συναναστροφές. Ημουν οικογενειάρχης. Εγώ δουλειά ζητάω. Δεν είμαι κλέφτης"...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Από το Λονδίνο στους δρόμους της Αθήνας
Ο 45χρονος Παναγιώτης έχει σπουδάσει Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Hertfordshire στο Λονδίνο. Γύρισε στην Ελλάδα και αδυνατώντας να βρει θέση στο αντικείμενό του, δούλευε ως μάγειρας και αργότερα ως πωλητής σε εταιρεία ηλεκτρικών ειδών. Το 2006 πήρε ένα σπίτι 70 τ.μ. στα Ανω Πατήσια με δάνειο. Το 2008 έχασε τη δουλειά του. "Εκτός από 4ωρα σε τηλεφωνικά κέντρα, δεν έβρισκα τίποτε άλλο".
Οι δόσεις του δανείου άρχισαν να καθυστερούν. Κάποια στιγμή σταμάτησε και το επίδομα ανεργίας. Στις αρχές του 2010, έπειτα από πολλές απλήρωτες δόσεις, η τράπεζα του πήρε το σπίτι. "Το πρώτο διάστημα κοιμόμουν σε φίλους και μετά σε ένα εγκαταλελειμμένο στα Ανω Πατήσια". Οι γονείς του έχουν πεθάνει. Τα δύο αδέλφια του έχουν τις οικογένειές τους και τα δικά τους οικονομικά προβλήματα. Πώς ήταν η πρώτη νύχτα του στον δρόμο; "Γεμάτη φόβο. Δεν πρόκειται ποτέ να την ξεχάσω". Σήμερα κοιμάται σε ξενώνα αστέγων. "Το να κοιμάσαι στον δρόμο είναι σαν ζωντανός θάνατος. Γίνεσαι άγριο θηρίο".
ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ
ΦΩΤΟ: ΓΡ. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ

Read more: http://www.oparlapipas.com/2011/11/blog-post_6404.html#ixzz1ev17Yj3U

Αυτά έγραψε ο Νίτσε πριν από 138 ολόκληρα χρόνια για τους Έλληνες!

Friedrich Nietzsche ("Η Γένεση της Τραγωδίας", κεφ. XV, 1872):


"Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνόαντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή) ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τοσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος.

Κανένας απο τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ' αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθονου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδον πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα.



"Friedrich Nietzsche ("The Birth of Tragedy", section XV, 1872):


"Proven in every period of the evolution, the western European
Culture tried to free itsself from the Greeks- Hellenes.
This work is imbued with deep resentment because
Whatever (Western Europeans) created, seemingly
original and worthy of admiration, lost color and life in comparison with
the Greek model, shrunk, came to resemble a cheap
copy, a caricature.
So again and again soaked in a rage, hatred erupts against the Greeks,
against this small and arrogant nation that had the nerve, to name barbarian (for each
period), what had not beeing established in their territory.
But finally, who are they, that their historical prestige was
so ephimeral, their institutions so limited, their dubious morals so unacceptable, and who require an excellent position among
nations, a position above the crowd. None of the recurrent
enemies had ever the chance to discover the hemlock,with which we
could once and for all get rid of them.
All poisons of envy, of hubris, hatred, have been insufficient to
disrupt the wonderful beauty.
So people continue to feel shame and fear in Hellenes-Greeks. Of course, occasionally, someone appears to recognize the intact truth, the truth which teaches that the Greeks are the charioteers, of any upcoming culture and almost always these chariots and
horses of the coming cultures are of very low quality compared
the charioteers (Greeks- Hellenes), who eventually work out driving their chariot
the abyss, which they overcome by Achilles Leap. "


πηγή:http://www.gonevrokopi.gr      Αιμιλία Χ.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Ο Συνήγορος του Πολίτη υπογραμμίζει ότι...

Ο Συνήγορος του Πολίτη υπογραμμίζει ότι η διακοπή ηλεκτροδότησης σε πολίτες που αποδεδειγμένα αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στο τέλος συνιστά στέρηση βασικών βιοτικών αγαθών αναγκαίων για τη θέρμανση, τη σίτιση και την καθαριότητα των ίδιων και της οικογένειάς τους. Στις περιπτώσεις αυτές, με κριτήριο την συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της αναλογικότητας, θα πρέπει να προτάσσεται η προστασία συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των πολιτών, όπως η προστασία της αξίας του ανθρώπου, η προστασία της υγείας, η προστασία της οικογένειας, της μητρότητας, της παιδικής ηλικίας και των ευαίσθητων κατηγοριών πολιτών.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Τί σημαίνει η επιλογή ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ ?




Σύσσωμο το μπλοκ των αστικών δυνάμεων λοιπόν βάζει στο τιμόνι της χώρας έναν άνθρωπο που με καμία διαδικασία δεν έχει επιλέξει ο ελληνικός λαός.

Κι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι τυχαίος. Είναι μέλος του λόμπι που ονομάζεται Trilateral Commission.

Πρόκειται για όργανισμό που έφτιαξαν στη δεκαετία του 70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών από τις τρεις ισχυρότερες τότε περιοχές του πλανήτη (ΗΠΑ, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία) και είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών αυτών.


”H Trialteral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να συμπεριλάβουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοικήσεις μέσα στις συμμαχίες τους σα συμμάχους εναντίον της δημοκρατίας. Η TC δημιουργήθηκε για να ‘διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική’ σε μια εποχή που η δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές. Το 1975, η TC εξέδοσε έκθεση με τίτλο ‘Η Κρίση της Δημοκρατίας’, βασικός συγγραφέας της οποίας ήταν ο Samuel Huntington [θυμ. ‘σύγκρουση των πολιτισμών’ και άλλα αντιδραστικά] και δήλωνε ότι ‘κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία’. Η έκθεση είπε επίσης ότι ‘χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός μετριάσματος της δημοκρατίας’ και ακόμα ότι ‘η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων’.”

”Ο ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος David Rockfeller εξήγησε το σκοπό ύπαρξης της TC λέγοντας ότι ‘πρέπει να μειωθεί ο ρόλος της κυβέρνησης. Κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτά που έκανε η κυβέρνηση και οι εταιρείες φαίνονται να είναι οι οντότητες που είναι πιο λογικό να το κάνουν αυτό’.”

Περισσότερες πληροφορίες για την Trilateral Commission μπορεί κανείς να βρεί και σ’αυτό το βιβλίο – Trilateralism: the Trilateral Commission and elite planning for world management

Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι επίσης ο πρώην υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ενός μη εκλεγμένου οργανισμού που δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και καθορίζει την πολιτική του με βάση τις οδηγίες που παίρνει από σώματα εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Τέτοια σώματα είναι η ”Ομάδα των Τριάντα” (περισσότερα γι’αυτή την ομάδα σε πρόσφατηδημοσίευση του Παρατηρητηρίου της Ευρώπης των Πολυεθνικών) και το ”Σκιώδες Συμβούλιο της ΕΚΤ” (δείτε τα μέλη του στο τέλος αυτού του άρθρου)

Ο Λουκάς Παπαδήμος διετέλεσε επίσης στο παρελθόν μέλoς της Federal Reserve Bank of Boston.

Δε πρέπει να αναμένεται λοιπόν ότι ο κύριος αυτός θα … ”χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του και τις επαφές του για να οφελήσει τον ελληνικό λαό”. Πρόκειται για εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού και πολυεθνικού κεφαλαίου που έρχεται με τρόπο ανάλογο που τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα έφεραν στην εξουσία το Μεταξά τη δεκαετία του ’30 και ίσως και με την θετική έγκριση των ευρωπαϊκών ελίτ.



Βασική αποστολή του είναι να επιβάλει στον ελληνικό λαό με αντιδημοκρατικό τρόπο τηναπόφαση της τελευταίας συνόδου της ΕΕ που προβλέπει της εγκατάσταση ελεγκτών της Κομισιόν (βλέπε task force) και της ΕΚΤ σε όλα τα υπουργεία, τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος απευθείας από την Τρόικα καθώς και το αποικιακό σχέδιο ”Ήλιος”με το οποίο ξένες πολυεθνικές θα κλέβουν ηλιακή ενέργεια από την Ελλάδα για να καλύψουν ενεργειακές ανάγκες αλλού.

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη αξιοπρεπής πολιτική επιλογή πέρα από την ένταση των κινητοποιήσεων απαιτώντας εκλογές τώρα και απόρριψη της απόφασης της συνόδου. (1)*:ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ :Η Αμεσοδημοκρατική Συνέλευση Λακωνίας (Μολάοι) δεν συμφωνεί στο ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μέσω εκλογών!Συνεχής αγώνας για άμεση δημοκρατία τώρα και παντού!

ΠΗΓΗ:  http://mygranma.wordpress.com/2011/11/07/papdemos_clearer/

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Για όσους δεν γνωρίζουν τι θα πει Έλληνας και Ελλάδα, που "τάχα" πάει για φούντο.... ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΦΟΥΝΤΑΡΟΥΝΕ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ!!!.........


1. Είμαστε μια χώρα που ελέγχει μια χερσαία και θαλάσσια έκταση όση είναι η Γερμανία και η Αυστρία μαζί (450.000 τετρ. χιλιόμετρα), αφού εκτεινόμαστε από την Αδριατική ως τις ακτές του Λιβάνου (περιλαμβανομένης και της Κύπρου μας) και από το τριεθνές στον Έβρο ως ανοιχτά της Λιβύης. Θέλεις ΔΥO ώρες ταξίδι με το αεροπλάνο για να πας από το πιο δυτικό (Κέρκυρα) στο πιο ανατολικό άκρο του Ελλαδικού χώρου (Λάρνακα). Σαν να πετάς δηλαδή από τις Βρυξέλλες προς τη Μασσαλία...........

2. Στον κόσμο ζουν συνολικά 17.000.000 και πλεον ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ , Ελλαδίτες Ελληνες, Κύπριοι, Βορειοηπειρώτες, Κωνσταντινουπολίτες, Ίμβριοι, Τενέδιοι κλπ.

3. Είμαστε 2οι στον κόσμο σε καταθέσεις στην Ελβετία (Αυτο που το πατε?/Γιατι ρε παιδια εκει?)... και εχουμε και τους περισσοτερους, ελληνικης καταγωγης, καθηγητες στα Αμερικανικα πανεπιστημια...........

4. Δεχόμαστε 16.000.000 και πλεον τουρίστες τον χρόνο και διαθέτουμε μια σημαντική τουριστική βιομηχανία, παρ'ολα τα οσα καποιοι καλοθελητες , μας καταμαρτυρουν........

5. Έχουμε πεντε ναυπηγεια , απο τα οποια τα δυο κατασκευαζουν σχεδον καθε ειδους πλοιο.

6. Έχουμε βιομηχανίες αμαξωμάτων που κατασκευάζουν βαρέα φορτηγά, λεωφορεία, τρόλεϊ, βαγόνια τραίνων, επικαθήμενα, μπετονιέρες, βυτία κλπ.

7. Διαθέτουμε 2.400 υπερδεξαμενόπλοια και μεγάλα φορτηγά πλοία, είμαστε έτσι 1οι στον κόσμο στην εμπορική ναυτιλία, ενώ άλλα 1.500 τεράστια τάνκερ και φορτηγά έχουν οι Κύπριοι πλοιοκτήτες -5οι στον κόσμο.

8. Είμαστε 2οι παγκοσμίως στο πρόβειο γάλα, 3οι στις ελιές, 3οι παγκοσμίως στον κρόκο, στα ακτινίδια, στα ροδάκινα.

9. Είμαστε 1οι στον κόσμο σε νικέλιο, 1οι σε λευκόλιθο, 1οι σε υδρομαγνησίτη, 1οι σε περλίτη (1.600.000 τόννοι), 2οι παγκοσμίως σε μπετονίτη (1.500.000 τόννοι), 1οι στην ΕΕ σε βωξίτη (2.174.000 τόννοι), 1οι σε χρωμίτη, 1οι σε ψευδάργυρο, 1οι και σε αλουμίνα.

10. Τα Νατοικα τεστ λενε οτι εχουμε την 2η καλύτερη Πολεμική Αεροπορία στο ΝΑΤΟ (μετά τις ΗΠΑ, απο πλευρας χειρισμων, ενώ οι Τούρκοι είναι προτελευταίοι), το ιδιο λεγεται και για το Πολεμικό μας Ναυτικό, με την Τουρκία να είναι ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ!

11. Έχουμε νοτίως της Κρήτης 175 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο/υγραεριο, το 3ο μεγαλύτερο κοίτασμα παγκοσμίως. Εντωμεταξύ ο χρυσός που υπάρχει στην Θράκη μας αξίζει 38 δις ευρώ. Προσφατα οι Καταριανοι, υπεγραψαν συμβαση με την κυβερνηση για εξορυξη, υψους 1.2 δις ευρω....... Ο χρυσος που εχουμε εκει, (στην Μακεδονία και την Θράκη) ειναι τα 3α μεγαλύτερα κοιτάσματα της Ευρώπης.


Η αξία του πετρελαίου και του αερίου μας νοτιως της Κρητης λεγεται οτι είναι - κρατηθείτε - 10.000.000.000.000 (10 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΆΡΙΑ !) κατα το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ.


Και δεν μιλησαμε για τα κοιτασματα ουρανιου (τρισεκατομυριων ευρω) και αλλων στρατηγικης σημασιας μετταλων και συστατικων, που βεβαιως και τα επιβουλευονται, βορειοι και ανατολικοι γειτονες μας.


Αυτή την Χώρα λοιπον, καποια λαμογια, πάνε σημερα - αυριο να την ξεπουλήσουν, υποθηκευσουν, καταταλαιπωρισουν στον αιωνα..., για περιπου 340 δις;;;;;;;;;;

Φιλε, ο σημερινός εχθρός σου είναι η παραπληροφόρηση των μεγάλων καναλιών, γιατι καταπως φαινεται δεν πληρωνουν εφορια κλπ..........


Αν είδες κάτι που σε άγγιξε , κάτι που το θεωρείς σωστό, ΜΟΙΡΆΣΟΥ ΤΟ ΤΩΡΑ με ανθρώπους που πιστεύεις οτι θα το αξιολογήσουν και θα επωφεληθούν απο αυτό! Μην μένεις απαθής. Πρώτα θα νικήσουμε την ύπνωση και μετά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τα υπόλοιπα...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Οι κυβερνήσεις νομοθετούν για το λαό. Εσείς;

Δημοσιευμένο στις 31 Οκτ 2011 | ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ | Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Κύριε Βενιζέλο,

Σας έχω απευθύνει δημόσια, αρκετά ερωτήματα, τα οποία θέτουν σοβαρά θέματα για τον τρόπο που πολιτεύεστε. Δεν ήταν μια θεωρητική ανάλυση αλλά στοιχεία. Δεν μου απαντήσατε. Πίστευα πως ήταν η ενασχόλησή σας με την σωτηρία της χώρας που δεν σας επέτρεπε να απαντήσετε. Τελικώς δεν ισχύει. Απ ό,τι έμαθα, στείλατε απαντητική επιστολή στην Ελευθεροτυπία για άρθρο που αφορούσε την προίκα σας, όχι όμως απάντηση σε όσα σας έχω ρωτήσει. Και το κάνατε μία από τις πιο κρίσιμες μέρες των διαπραγματεύσεων για το χρέος. Βρήκατε τον χρόνο. Άρα δεν ήταν θέμα χρόνου.

Πριν προχωρήσω στα συγκλονιστικά που αποκάλυψε η δημοσιογραφική έρευνα, σας θυμίζω και πάλι πως το να απαντήσετε είναι υποχρέωσή σας. Ηθική και πολιτική. Πριν από μερικούς μήνες, όταν ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κύριος Θόδωρος Πάγκαλος είπε το γνωστό «μαζί τα φάγαμε», του απάντησα με ένα πολύ σκληρό άρθρο. Ο κύριος Πάγκαλος την ίδια κιόλας μέρα ανταπάντησε με ένα δικό του πολιτικό άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στο site μου. Την ίδια εποχή έγραψα ένα ακόμη σκληρό άρθρο για την υπουργό κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, στο οποίο έλεγα πως το να φοιτά παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο, ενώ η ίδια είναι υπουργός Παιδείας, είναι μια πρακτική που δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται τη Δημόσια Παιδεία για την οποία είναι αρμόδια. Η κυρία Διαμαντοπούλου απάντησε δημόσια σε αυτό, θέτοντας μάλιστα μια πλευρά που είχα σκληρά παραβλέψει. Της μάνας. Και οι δύο συνάδελφοί σας απάντησαν αν και θα μπορούσαν να μην το κάνουν γιατί εξέφρασα απόψεις και όχι, όπως στη δική σας περίπτωση, ντοκουμέντα και στοιχεία. Και βέβαια κανένας από τους δυο, δεν θέλησε να μου «θυμίσει» πως είμαι δημοσιογράφος της «κρατικής».Σεβάστηκαν και τον ρόλο τους και το ρόλο του δημοσιογράφου.

Διατελέσατε υπουργός Πολιτισμού και βρεθήκατε στο στόχαστρο της πολιτικής κριτικής από τον προκάτοχο σας στο υπουργείο, τον νυν αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, Θεόδωρο Πάγκαλο, για την αγοραπωλησία επί των ημερών σας του ξενοδοχείου «Ακροπόλ» από τον κατάδικο σήμερα, Γιώργο Μπατατούδη. Πληροφοριακά μόνο ο κ. Μπατατούδης ο οποίος διέφυγε στη Λιβύη βρίσκεται σήμερα στην Ελλάδα αφού κατάφερε να πάρει αναστολή εκτέλεσης της ποινής του. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε.

Ας πάμε όμως και πάλι στα στοιχεία. Διατελέσατε υπουργός Δικαιοσύνης το 1996. Δεν ήσασταν ένας οποιοσδήποτε πολιτικός σε αυτό το υπουργείο, αλλά ένας γνώστης της Νομικής Επιστήμης. Και μόνο να κοιτάξει κάποιος το βιογραφικό σας, διαπιστώνει πως τελειώσατε σε 4 χρόνια τη Νομική, (παρότι, όπως λέτε, είχατε και παράλληλη πολιτική δράση τα δύσκολα χρόνια 1974-1978), καταφέρατε να κάνετε διδακτορικό στο Παρίσι σε μόλις δύο χρόνια και στη συνέχεια να ανεβείτε τις βαθμίδες της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με τρόπο που δεν έχουν κάνει άλλοι. Τι άλλο λοιπόν, ήσασταν από το «παιδί θαύμα» της νομικής τέχνης.

Αναζήτησα λοιπόν αυτή την νομική σας έστω ευφυΐα, στο νομοθετικό σας έργο στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Και ιδού τι βρήκα. Το 1996 ψηφίσατε τον νόμο 2408. Με τον νόμο αυτό τροποποιήσατε κάποια άρθρα του Ποινικού Κώδικα. Για την ακρίβεια προσθέσατε μερικές λέξεις, λιγότερες από 10 αλλά καθοριστικές. Αλλάξατε το άρθρο 242 (για ψευδή βεβαίωση) και το άρθρο 216 (για πλαστογραφία).Τα δύο αδικήματα τα οποία ήταν κακουργήματα με ποινές κάθειρξης πάνω από 10 χρόνια, γίνονταν πλημμελήματα αν το ποσό της ζημιάς δεν ήταν πάνω από 25 εκατομμύρια δραχμές. Αυτό προσθέσατε: Το «πάνω από 25 εκατομμύρια δραχμές». Με 25 εκατομμύρια τότε μπορούσες να αγοράσεις ένα σπίτι. Και εσείς για κάποιο λόγο, την πλαστογραφία και την ψευδή βεβαίωση που προκαλούσαν ζημιά ως ένα σπίτι την κάνατε πλημμέλημα;

Αυτή την νομοθετική «μεταρρύθμιση» την κάνατε μέσα σε μία νύχτα και χωρίς να προηγηθεί σύσταση νομοπαρασκευαστικής επιτροπής και πολύ περισσότερο διάλογος με τους ανθρώπους που υπηρετούν τη Δικαιοσύνη. Δηλαδή δεν εκθέσατε ποια αναγκαιότητα υπήρχε για να κάνετε τόσο βαριές πράξεις από κακουργήματα, απλά πλημμελήματα. Κατηγορηθήκατε από τον νομικό κόσμο ότι ασελγήσατε πάνω στους νόμους με σκοπούς άλλους από την απονομή Δικαιοσύνης.

Φαντάζομαι ξέρετε ως υπουργός Δικαιοσύνης τότε, τι προέκυψε από αυτή σας την νομοθέτηση. Τετρακόσιοι επιφανείς Θεσσαλονικείς (μεγαλογιατροί, βουλευτές, στρατηγοί, δικηγόροι, παιδιά αυτών που λέμε «επωνύμων») οι οποίοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες για κακουργήματα (ναι, αυτά τα οποία αλλάξατε) δεν δικάστηκαν ποτέ. Τα κακουργήματά τους έγιναν πλημμελήματα και παραγράφηκαν. Η υπόθεση ήταν η πιο σοβαρή υπόθεση πλαστογραφίας στην ιστορία της Ελλάδας. Από το 1989 έως το 1991, παιδιά επωνύμων της Θεσσαλονίκης που εγγράφονταν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού (Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία κλπ), έπαιρναν μεταγραφές σε Πανεπιστήμια της Ελλάδας, παρουσιάζοντας ψεύτικες βεβαιώσεις για σοβαρές ασθένειες. Οι ευγενείς γόνοι της Θεσσαλονίκης έπασχαν ξαφνικά από καρκίνο, λευχαιμίες και άλλα σοβαρά νοσήματα που βεβαίωναν απατεώνες γιατροί. Όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση, κάποιοι Πανεπιστημιακοί, συνάδελφοί σας στο Πανεπιστήμιο, επιχείρησαν να την κουκουλώσουν αρνούμενοι να δώσουν τα στοιχεία των μεταγραφών.

Μια ομάδα έντιμων εισαγγελέων τότε, αναγκάστηκε να κάνει έρευνα στο πανεπιστήμιο και να κατασχέσει τους φακέλους. Δύο ανακριτές, επί δύο χρόνια ερεύνησαν αυτή την υπόθεση, σχηματίζοντας δικογραφία που δεν χωρούσε σε ένα δωμάτιο. Ασκήθηκαν, διώξεις σε 400 άτομα. Οι περισσότεροι θα έμπαιναν φυλακή αφού οι κατηγορίες ήταν στοιχειοθετημένες. Και τότε εσείς νομοθετήσατε την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα στα συγκεκριμένα άρθρα, που τύχαινε μάλλον να αφορούν τις δικές τους κατηγορίες. Τα αδικήματα ήταν πια πλημμελήματα και είχαν παραγραφεί. Οι φάκελοι έκλεισαν και δεκάδες επώνυμοι απατεώνες, ελεύθεροι πια, συνέχιζαν να φωτογραφίζονται στα περιοδικά ως έντιμοι και ανησυχούντες για την πόλη και βέβαια να καθορίζουν με τη δύναμή τους τα πολιτικά πράγματα. Αρκετοί από τους φοιτητές που πήραν μεταγραφές με τις ψευδείς βεβαιώσεις, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά σήμερα κάνουν πανεπιστημιακή καριέρα.

Στις μεταρρυθμίσεις σας, συμπεριλαμβάνεται η αλλαγή ενός ακόμη άρθρου του Ποινικού Κώδικα. Του 113. Το άρθρο αυτό παλιά προέβλεπε πως στις περιπτώσεις που κάποιος βουλευτής διώκεται για αξιόποινη πράξη, αν δεν αρθεί η βουλευτική του ασυλία, τότε σταματά να τρέχει ο χρόνος παραγραφής και ο βουλευτής δικάζεται όποτε πάψει να είναι βουλευτής. Το άρθρο αυτό προστάτευε και τον βουλευτή, αλλά και τον πολίτη. Αλλάξατε λοιπόν το άρθρο και καταργήσατε την αναστολή της παραγραφής. Έτσι αν κάποιος βουλευτής διαπράξει αδίκημα και δεν αρθεί η ασυλία του, ο χρόνος παραγραφής τρέχει. Έτσι όταν πάψει να είναι βουλευτής πιθανόν να μην υπάρχει δίωξη εναντίον του.

Αυτά είναι τα νομοθετήματά σας σε ένα υπουργείο που θα περίμενε κάποιος, πως λόγω του αντικειμένου σας, ο νομικός κόσμος θα μίλαγε για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις Βενιζέλου. Ο νομικός κόσμος όμως μιλάει για «ασέλγεια» στους νόμους. Τα περί προθέσεων και τα νομικά και αυτά της κόλασης που είναι στρωμένη με καλές προθέσεις, τα ξέρετε. Μόνο εσείς ξέρετε τις προθέσεις σας. Δεν σας αποδίδω καμιά πρόθεση. Σας απευθύνω για μια ακόμη φορά ερωτήματα. Και περιμένω απαντήσεις τις οποίες ξέρετε πολύ καλά πως οφείλετε να δώσετε. Αν όχι, τότε αυτό θα είναι μια πρόθεσή σας…

Υ.Γ. Προς κάθε ενδιαφερόμενο που…ξέρει αυτός. Μετά από 25 χρόνια στην δημοσιογραφία, έχω την δυνατότητα να μαθαίνω, πότε το όνομά μου γίνεται δημοφιλές σε διάφορες υπηρεσίες. Μην κουράζεστε. Στην ντουλάπα μου δεν έχω σκελετούς. Μόνο ρούχα και αρχεία. Των οποίων έχω πάντα αντίγραφα.
Διαβάστε εδώ το δημοσίευμα της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ 8 Φεβρουαρίου 1995





Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Γιατί κλαις, Πρόεδρε;

“Τ’ αληθινά δάκρυα απεχθάνονται το φως της δημοσιότητας.” ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

28 Οκτώβρη 2011

Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.
Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.
Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα.
Είδα το πένθος στα άσπρα πουκάμισα.
Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.
Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες
Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή,
την οργή να παίρνει στόμα,
το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.

ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ.

Στην τελετή παράδοσης της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει: «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν», «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων», «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος.

Σ’ αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων. .

Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε, απαντήσατε μ’ ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».

Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας.

Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής, ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει. Οι πολλοί των ‘έγκριτων’ συνταγματολόγων και οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση του.

Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό.

Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.

Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς.
Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες. δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή. Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα ‘πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν - τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα – δεδομένο.
Κι όμως δε δακρύσατε.

Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ’ επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων.

Εσείς τότε, επιλέξατε το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.

Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο.

Και να και ο Καλλικράτης, που έρχεται κομίζοντας την αποδόμηση της χώρας.

Ένας νόμος που η ψυχή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο: ομοσπονδιοποίηση, συγκεντρωτισμός, ιδιωτικοποίηση.

- Υπογράψτε, κύριε πρόεδρε.
- Τι είναι αυτό;
- Ο νόμος νούμερο 3852/10.
- Και σε τι αφορά;
- Στο «νοικοκύρεμα, τη μεταρρύθμιση, τον εκσυγχρονισμό».

Τόσο ανυποψίαστος πια στο βιασμό των εννοιών;

Στο νούμερο 3852/10, υπογράψατε τη συγχώνευση σχολείων, το κλείσιμο νοσοκομείων, την εγκατάλειψη του ορεινού χωριού, την προαναγγελία των «ελεύθερων ζωνών».

Εσείς τότε ζητήσατε καινούρια πένα για να βάλετε αδάκρυτα την ευδιάκριτη επικύρωση.

Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας, ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη».

Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση.

Δεν έγινε ποτέ.

Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε».

Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε, άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.

Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους, προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα.

Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ’ τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε, κύριε πρόεδρε.

Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα, σας έφεραν προς υπογραφή τα ‘μεσοπρόθεσμα’. Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές.

Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.

Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.

Ούτε όμως και γι αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.

Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν την Αθήνα και τρέχουν ποτάμια τα δάκρυα αυτών που επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους,

τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;

Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα – την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση.
Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας.

Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια; Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά, η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων;

Σκεφθείτε μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ – που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου.

Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε. Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.
Και τέλος – γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία – μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε την μ’ αυτούς που επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού.
Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ’ Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ.
Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.
Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.

Νίνα Γεωργιάδου
Κάλυμνος, 29-10-11

πηγή: http://aganaktistas.wordpress.com

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Τώρα κλέβουν και τον ήλιο



Έναν χορό δισεκατομμυρίων έχουν στήσει οι Γερμανοί γύρω από τον ελληνικό ήλιο, προσβλέ­ποντας στο να... κλέψουν ακόμη και τα φυσικά χαρίσματα της χώρας μας και να αποκομίσουν τεράστια κέρδη μέσω της μεγάλης μπίζνας που ακούει στο όνομα «πράσινη ανάπτυξη».


Ο ίδιος ο Σόιμπλε έφτασε στο σημείο να κάνει ειδική αναφορά στον ελληνι­κό ήλιο, που μπορεί να... σώσει την καταχρεωμένη Ελλάδα, ενώ η Μέρκελ έστειλε τον πολλά βαρύ Φίλιπ Ρέσλερ για να «κλείσει τη δουλειά» και να δηλώσει εμμέσως αλλά σαφέστατα πως οι Γερμανοί δεν δέχονται καμία αμφισβήτηση ως προς την κυριαρχία τους επί της ελληνικής αγοράς των φωτοβολταϊκών.

Το γερμανικό ενδιαφέρον ούτε τυ­χαίο είναι ούτε προέκυψε ξαφνικά. Εδώ και πολλά χρόνια οι Γερμανοί επι­χειρηματίες πηγαινοέρχονται στην Αθήνα και έχουν συνεχείς επαφές με πολλούς παράγοντες της αγοράς, ενώ αρκετοί από αυτούς έχουν ιδρύ­σει θυγατρικές στη χώρα μας για να παρακολουθούν τις εξελίξεις και να αξιοποιούν τις ευκαιρίες που προκύ­πτουν.

Ωστόσο σε όλη αυτή την ιστορία υπάρχει μεγάλο προσκήνιο και ένα τε­ράστιο παρασκήνιο, που είναι γνωστό εν μέρει σε στελέχη της ενεργειακής αγοράς, αλλά υπάρχουν και στοιχεία που δεν έχουν βγει στο φως της δημο­σιότητας.

Έτοιμοι από καιρό

Εάν αναλύσουμε τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους το Βερολίνο δείχνει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για επενδύσεις στην ελληνική αγορά των ΑΠΕ και ιδιαίτερα στα φωτοβολταϊκά, θα βρεθούμε μπροστά σε ιδιαίτερα σημαντικά συμπεράσματα που δεν τι­μούν όλους εκείνους (κυβερνητικούς και άλλους) που άνοιξαν τις αγκάλες τους και υποδέχονται ως σωτήρες τους Γερμανούς.

Αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς γιατί ξαφνικά οι Γερμανοί «αγάπησαν» τον ελληνικό ήλιο; Και γιατί βάζουν λυ­τούς και δεμένους ώστε να αποκτή­σουν προνομιακή πρόσβαση στον «κα­θαρό» ενεργειακό τομέα της χώρας μας; Γιατί ασχολούνται σε ύψιστο κυ­βερνητικό επίπεδο με θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν τους επιχειρη­ματίες του κλάδου, άντε και τον αρμό­διο υπουργό;

Όπως γνωρίζουν καλά όσοι ασχολούνται με τα γερμανικά δρώμενα, στο Βερολίνο οι αποφάσεις παίρνο­νται από την κυβέρνηση έπειτα από υπόδειξη των μεγαλύτερων δυνάμεων κάθε κλάδου.

Όταν, λοιπόν, η Μέρκελ αποφάσισε να ανακοινώσει την απόσυρση των πυρηνικών, δεν το έκανε ούτε για μικρο­πολιτικά οφέλη (όπως είπαν κάποιοι βλέποντας μόνο τις τοπικές εκλογές) ούτε επειδή σοκαρίστηκε από την υπόθεση της Φουκουσίμα. Η απόφα­ση είχε ληφθεί εδώ και αρκετά χρόνια (ακόμη επί Σρέντερ), αλλά έπρεπε να «στηριχθεί» και επιχειρηματικά, δη­λαδή οι ενεργειακοί όμιλοι να ετοιμά­σουν τα δικά τους μπίζνες πλαν, ώστε να είναι έτοιμοι για το... πάρτι.

Εγγυημένο κέρδος

Με αυτό το σκεπτικό η απόσυρ­ση των γερμανικών πυρηνικών ήταν απλώς η αφορμή για τη «φιλελληνι­κή επέλαση» του Βερολίνου. Οι αιτίες βρίσκονται αλλού και συνοψίζονται σε όσα έλεγαν στο «Π» άνθρωποι με με­γάλη εμπειρία στον ελληνικό και τον ευρωπαϊκό ενεργειακό τομέα:

Οι Έλληνες είναι παραδοσιακοί πελάτες των Γερμανών όσον αφο­ρά την τεχνολογία που χρησιμοποι­ούν για τα φωτοβολταϊκά που «σπέρ­νουν» σε όλη τη χώρα. Σύμφωνα με μία εκτίμηση (χωρίς να υπάρχει ακρι­βές στοιχείο), 60%, ίσως και 70% των φωτοβολταϊκών που λειτουργούν ή κατασκευάζονται στην Ελλάδα χρησι­μοποιούν γερμανικά πάνελ και άλλα εξαρτήματα.

Παλαιότερα οι Αμερικανοί προσπά­θησαν να μπουν στην αγορά, αλλά απέτυχαν οικτρά. Το τελευταίο διάστη­μα εμφανίστηκαν και οι Κινέζοι, αλλά, παρά τις πολύ χαμηλές τιμές που προ­σφέρουν, τους κυνηγάει η φήμη του φτηνού και σκάρτου...

2 Οι θυγατρικές γερμανικών εται­ρειών στην Ελλάδα είναι σχεδόν μονοπώλια στα εξαρτήματα και τα ανταλλακτικά που χρησιμοποιούν οι φωτοβολταϊκές μονάδες, με ποσοστά που θυμίζουν... ΔΕΗ πριν εμφανιστούν οι ιδιώτες! Όπως γίνεται κατανοητό, οι «φίλοι» μας δεν θα αφήσουν στην τύ­χη τους έναν τόσο σημαντικό τομέα δραστηριότητας, παρ' ότι σε οικονομι­κά μεγέθη δεν είναι και τόσο μεγάλος όσο σε άλλες χώρες. Ακριβώς αυτό το γεγονός, όπως και το ότι η Ελλάδα δι­αθέτει τη μεγαλύτερη ετήσια ηλιοφά­νεια σε όλη την Ευρώπη, δημιουργεί και τις νέες προοπτικές...

3 Κάθε φωτοβολταϊκή μονάδα στην Ελλάδα αποτελεί από μόνη της μία... μηχανή που κόβει χρήμα. Το ει­δικό καθεστώς που έχει θεσπιστεί για τις συγκεκριμένες τεχνολογίες απο­τελεί μία επένδυση που έχει σχεδόν μηδενικό ρίσκο. Οι μονάδες επιδοτού­νται από ειδικά ευρωπαϊκά προγράμ­ματα (άρα ένα μέρος του προϋπολο­γισμού καλύπτεται από τρίτους) και, όταν λειτουργήσουν, έχουν εγγυημέ­νη τιμή, που είναι μεγαλύτερη από το κόστος παραγωγής της ΔΕΗ.

Με άλλα λόγια, όταν μπει μπροστά το φωτοβολταϊκό, αμέσως δίνει το ρεύμα στο σύστημα και εισπράττει την προκαθορισμένη τιμή με κέρδος από την πρώτη κιλοβατώρα...

Είναι δυνατόν, λοιπόν, οι αυστηροί και πειθαρχημένοι Γερμανοί να αφή­σουν να χαθεί μία τόσο μεγάλη ευ­καιρία να αναπτύξουν τις τεχνολογίες τους στον τόπο με τη μεγαλύτερη ηλι­οφάνεια, που τους δίνει αμέσως κέρ­δος και μάλιστα εγγυημένο;

Μπίζνα με πολύ ψωμί

Όλα αυτά, όμως, ακούγονται σαν φθηνές δικαιολογίες μπροστά στον πραγματικό στόχο των Γερμανών, που στην ουσία «κλέβουν» από τη χώρα μας ακόμη και τον ήλιο της...

Εκείνο που έντεχνα μας κρύβουν όλοι είναι πως οι Βερολινέζοι κοιτούν στο 2020. Τότε, όλες οι χώρες της Ευ­ρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να κά­νουν τον απολογισμό τους για τους ενεργειακούς στόχους που υπέγρα­ψαν πριν από μερικά χρόνια και είναι δεσμευτικοί, προβλέποντας ποινές εάν δεν έχουν κατορθώσει να ενσω­ματώσουν στην κατανάλωση ηλεκτρι­κής ενέργειας ένα ποσοστό (κατά μέ­σο όρο) περίπου 20% της συνολικής κατανάλωσης, που να προ­έρχεται από Ανανεώσι­μες Πηγές Ενέργειας. Για να μπορέσει μία χώρα να κατανα­λώσει «καθαρή ενέρ­γεια», θα πρέπει να μπορεί και να την παράγει. Και οι «φίλοι» μας οι Γερμα­νοί, εδώ και πολλά χρόνια, έχουν κα­ταλάβει ότι το δικό τους σύστημα, με τις λιγότερες ημέρες ηλιοφάνειας, δεν μπορεί να αποδώσει...

Έρχονται λοιπόν στην Ελλάδα, παίρ­νουν έτοιμα - ή φτιάχνουν δικά τους - φωτοβολταϊκά, αποκτούν τα σχετι­κά πιστοποιητικά για την παραγωγή και τα μεταφέρουν ως δικά τους με­γαβάτ, για να καλύψουν τους δικούς τους στόχους. Ενδεχομένως να κάνουν και κάποιες συμφωνίες με ιδιώτες παραγωγούς ή και με τη ΔΕΗ για ανταλ­λαγή ποσοτήτων ηλεκτρικής ενέργειας, δίνοντας κάπου στην κεντρική Ευ­ρώπη ποσότητες που παράγονται από λιγνίτες ή άνθρακα (απαλλάσσονται έτσι και από τα δικαιώματα ρύπων) και διατηρώντας στην Ελλάδα ή στην ευ­ρύτερη περιοχή τις «καθαρές» μεγαβατώρες...

Όλα αυτά, ωστόσο, βασίζονται σε μία μόνιμη επωδό των μάνατζερ με­γάλων πολυεθνικών ομίλων, που εί­ναι σαν ευαγγελική ρήση: Όποιος έχει πρόσβαση σε πρώτη ύλη και δίκτυα εί­ναι ο ηγέτης στον κλάδο του.

Εφόσον, λοιπόν, θα μας πάρουν την «πρώτη ύλη», που είναι ο ήλιος, δεν θα τους είναι καθόλου δύσκολο να ρίξουν δύο καλώδια και να συνδέσουν τις μονάδες τους (κυρίως τις μεγαλύτερες) με νέες αγορές, που υπολογίζεται πως θα «ανοίξουν», όπως η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική...

Με λίγα λόγια, οι μπίζνες των Γερ­μανών στην Ελλάδα έχουν πολύ ψωμί. Μόνο που για να το αποκτήσουν, θα πρέπει να το κόψουν από τους Έλληνες, είτε στην κυριολεξία είτε μεταφο­ρικά...

Τράπεζες και πτώχευση

Του Δημήτρη Καζάκη, Οικονομολόγου - Αναλυτή 


Στις 20 Οκτωβρίου (ημέρα Πέμπτη) ανακοινώθηκε ότι θα παραδοθεί η έκθεση των ελεγκτών της τρόικας επί της πορείας της ελληνικής οικονομίας και στις 23 Οκτωβρίου (ημέρα Κυριακή) οι ηγέτες της ευρωζώνης θα αποφασίσουν για την «τελική λύση» στο ελληνικό πρόβλημα.



Σημειώστε τις ημέ­ρες, και προπαντός την Κυριακή, που θα συνεδριάσει το Eurogroup. Οι εργάσιμες ημέρες της εβδομάδας έχουν γίνει πια πάρα πολύ επικίνδυνες για να συνεδριάζουν και να παίρνουν αποφάσεις τα όργανα της ευρωζώνης. Σε λίγο θα συνεδριάζουν δίχως να το ανακοινώνουν και σε μέρη τελείως άγνωστα, μην τυχόν και οι αγορές τους πάρουν μυρωδιά.



Από την άλλη, το διάστημα από Πέμπτη έως Κυριακή είναι αρκετά πρόσφορο για να δουν οι ηγέτες του Eurogroup τις αντιδράσεις των αγορών και να αποφασίσουν αν η Δευτέρα (24 Οκτωβρίου) που θα ξημερώσει για την Ελλάδα θα είναι ημέρα επίσημης πτώχευσης ή όχι.

Διότι, όπως έχουμε ξαναπεί, οι πόλεμοι και οι επίσημες πτωχεύσεις συμβαίνουν πάντα Δευτέρα πρωί, για λόγους αιφνιδιασμού, αλλά και κατάλληλης προετοιμασίας, ειδικά για τις τράπεζες, οι οποίες θα παραμείνουν κλειστές προκειμένου να σωθούν από τους αλαφιασμένους πολίτες που θα τρέχουν να σηκώσουν τις καταθέσεις τους.


Η… τελική λύση

Φυσικά, οι ευρωζωνούχοι πιστεύουν ότι μέχρι τότε θα έχουν επεξεργαστεί την «τελική λύση» για το ελληνικό πρόβλημα. Μια «λύση» συμφέρουσα γι’ αυτούς και τις τράπεζές τους, για την οποία το μόνο που ακούγεται είναι το «κούρεμα». Τίποτε άλλο. Το γεγονός ότι μια τέτοια «λύση» σημαίνει επίσημη πτώχευση κανείς δεν το λέει. Όπως και κανείς δεν λέει ότι αρκεί και μόνο μια τέτοια ανακοίνωση του Eurogroup για να τεθεί η Ελλάδα από τους οίκους αξιολόγησης σε κατάσταση SD (Selective Default - Επιλεκτική Πτώχευση) ή D (Default - Πτώχευση) τις αμέσως επόμενες ημέρες. Για μια χώρα που επίσημος στόχος της είναι να τα βρει με τις αγορές, αυτή η υποβάθμιση θα σταθεί μοιραία.

Όμως οι κοτζαμπάσηδες της ευρωζώνης έχουν πειστεί ότι η ταχύτερη «εσωτερική υποτίμηση» της Ελλά­δας, αλλά και το μαζικό ξεπούλημα της χώρας δεν θα προχωρήσει με τον ρυθμό που θέλουν αν δεν την οδηγήσουν στην κατάσταση αυτή. Αρκεί να παραμυθιάσουν τον κόσμο με το υποτιθέμενο «κούρεμα» 50% ή 60% του ελληνικού χρέους. Κανείς δεν λέει ότι όσο «κούρεμα» υποστεί το ελληνικό χρέος, άλλο τόσο «κούρεμα» θα υποστούν μισθοί, συντάξεις, καταθέσεις, δουλειές, δικαιώματα και δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο.

Το μόνο που θα παραμείνει ακέραιο είναι το ύψος του ιδιωτικού δανεισμού. Μη φοβάστε, δεν είναι τίποτε η επιλεκτική πτώχευση. Μπορεί να χάσετε τον μισθό σας, τη δουλειά σας, τη σύνταξή σας, τις καταθέσεις σας, αλλά δεν πρόκειται να χάσετε τα δάνειά σας, τα οποία θα συνεχίσουν να τρέχουν. Μπορεί να μην έχετε να τα πληρώσετε, αλλά δεν πειράζει, η ιδιοκτησία στην Ελλάδα είναι παρά φύση εκτεταμένη και καιρός είναι να συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια, όπως είναι το φυσικό και αναγκαίο.

Όμως μη φοβάστε. Η αυτού μεγαλειότης Μπενίτο, υπουργός Οικονομικών και εστεμμένος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μας έχει διαβεβαιώσει ότι οι καταθέσεις των Ελλήνων είναι απολύτως διασφαλισμένες. Μιλάμε βέβαια για όσους ελάχιστους από τους Έλληνες έχουν ακόμη καταθέσεις στις τράπεζες. Γιατί είναι διασφαλισμένες; Διότι, προσέξτε το επιχείρημα, είμαστε μέρος του ευρωσυστήματος και επομένως ολόκληρη η ευρωζώνη εγγυάται τις καταθέσεις των Ελλήνων. Το ίδιο φυσικά επαναλαμβάνουν όλα τα γνωστά παπαγαλάκια. Αυτό βέβαια που κάνει εντύπωση είναι το γιατί δεν αναφέρουν πια το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων, γνωστό ως ΤΕΚΕ. Υποτίθεται ότι αυτό έχει φτιαχτεί για να εγγυάται τις καταθέσεις σε περίπτωση που μια ή περισσότερες τράπεζες καταρρεύσουν. Τι απέγινε αυτό το ταμείο; Μάλλον πήγε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Όχι πως αποτελούσε καμιά ουσιαστική εγγύηση, αλλά τέλος πάντων ήταν κάτι, ειδικά όταν η κατάρρευση αφορά μια μικρή τράπεζα. Όπως, π.χ., συνέβη με την Proton Bank.


Περίεργη υπόθεση

Η εν λόγω τράπεζα (Proton Bank) είναι μια πολύ περίεργη και σκοτεινή υπόθεση. Η αντίστροφη μέτρηση για την Proton Bank ξεκίνησε με τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης υπεξαίρεσης από τον βασικό της μέτοχο (επιχειρηματία Λαυρεντιάδη), η οποία προκάλεσε την εκροή σημαντικού ύψους καταθέσεων. Η υπεξαίρεση ξεχάστηκε, όταν ο εν λόγω επιχειρηματίας επέστρεψε το καταχρασθέν ποσό και η τόσο ανεξάρτητη, αλλά και αμερόληπτη Δικαιοσύνη μας έβαλε την υπόθεση στο αρχείο. Φανταστείτε να είχατε καταχραστεί εσείς ένα ποσό από εκεί που δουλεύετε και όταν σας πιάνανε στα πράσα να λέγατε «α, συγγνώμη, θα τα γυρίσω πίσω, τώρα που με πιάσατε!». Φυσικά, η Δικαιοσύνη θα σας άφηνε ελεύθερο. Αμ δε! Θα σας έχωνε μέσα και θα έπαιρνε υπόψη της, αν ήθελε, την επιστροφή των χρημάτων ως μεταμέλεια για να μειώσει την ποινή. Όμως εσείς δεν είσαστε Λαυρεντιάδης και ούτε η τράπεζα την οποία καταχραστήκατε έχει πρόεδρο τον κ. Ντάνιελ Σπέκχαρντ, πρώην πρέσβη των ΗΠΑ.

Θα μου πείτε, πολύ περίεργες συμπτώσεις. Τι θα λέγατε αν σας έλεγα μία ακόμη πολύ περίεργη σύμπτωση; Τράπεζες (συνήθως μικρού μεγέθους σαν την Proton) με επικεφαλής διπλωμάτες των Η ΠΑ και έμπιστους επιχειρηματίες έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον ανά τον κόσμο και ιδίως στη Λατινική Αμερική για υπόγειες χρηματοδοτήσεις των ΗΠΑ προς πολιτικά κόμματα και άλλες ύποπτες καταστάσεις. Θα μου πείτε, και πάλι σύμπτωση. Και έχετε απολύτως δίκιο. Όμως, αν ήσασταν εσείς υπουργός Οικονομικών και η Δικαιοσύνη έπιανε τον βασικό μέτοχο με το χέρι στο ταμείο της τράπεζας, τι θα κάνατε; Το φυσιολογικό θα ήταν να κάνετε την τράπεζα φύλλο και φτερό για να δείτε τι έχει συμβεί και αν υπάρχει ιστορικό υπεξαιρέσεων και ατασθαλιών. Αυτό τουλάχιστον υποδεικνύει η κοινή λογική όταν πρόκειται για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος και του καταθετικού κοινού.

Όμως αυτά δεν ισχύουν στην μπανανία που λέγεται Ελλάδα. Η κοινή λογική, όπως και το δημόσιο συμφέ­ρον, έχουν πάει προ πολλού περίπατο. Εδώ, στο αποικία Ελλάντα, όταν πιάνεις κολλητό επιχειρηματία με διακριτές σχέσεις με έναν από τους επικυρίαρχους, τον αθωώνεις και κλείνεις την πόρτα σε κάθε πιθανή διερεύνηση της υπόθεσης. Έτσι η εν λόγω τράπεζα βρέθηκε αισίως υπό την εποπτεία εκκαθαριστή της Τράπεζας της Ελλάδος (κοινώς, ο μπάρμπας μου ο ψεύτης) - ενός οργανισμού που δεν ελέγχεται καν από το ελληνικό κράτος - και στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για να πληρώσει ο Έλληνας φο­ρολογούμενος, το γνωστό υποζύγιο, τις μαύρες τρύπες του ενεργητικού της Proton Bank. Κατά τ’ άλλα, φυσικά, οι καταθέσεις των Ελλήνων είναι απολύτως προστατευμένες.


Πληρώνουμε τους τραπεζίτες

Μην ξεχνάμε ότι το εν λόγω Ταμείο είναι δημιούργημα της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης που μας επέβαλε η τρόικα και στο οποίο έχει προβλεφθεί να καταλήξουν τα 10 δισ. ευρώ από τα 110 δισ. ευρώ του αρχικού δανείου. Με άλλα λόγια, ο Έλληνας πολίτης δανείζεται χάνοντας «άνευ όρων και αμετάκλητα» την εθνική του κυριαρχία για να διασώσει όχι μόνο τους Γερμανούς, Γάλους και άλλους τραπεζίτες, αλλά και τους ντόπιους του επιπέδου ενός Λαυρεντιάδη.

Μα γιατί με πιάνει αυτός ο παροξυσμός κινδυνολογίας; Πώς είναι δυνατόν να φαντάζομαι ότι καμιά κατάθε­ση νοικοκυριού δεν είναι προστατευμένη; Εδώ ολόκληρο ευρωσύστημα στήθηκε για να στηρίξει τις ελληνικές καταθέσεις κι εγώ τολμώ να το αμφισβητώ; Όχι βέβαια, απλώς αναρωτιέμαι: Ποιον μηχανισμό έχει το ευρωσύστημα για να εγγυηθεί συγκεκριμένα τις καταθέσεις; Στην Ελλάδα υπάρχει, έστω τυπικά, το ΤΕΚΕ. Στην ευρωζώνη τι υπάρχει; Τίποτε! Δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για κάλυψη ή εγγύηση των καταθέσεων, γιατί πολύ απλά το ευρώ θεμελιώθηκε ως μηχανισμός που εξαρχής αποκλείει τις πιστωτικές κρίσεις σαν αυτή που ζούμε.

Τότε, πού βασίζονται όλοι αυτοί οι ανευθυνοϋπεύθυνοι που διαβεβαιώνουν τον κόσμο ότι οι καταθέσεις τους είναι εγγυημένες; Μα στην ύπαρξη της ΕΚΤ. Μην ανησυχείτε, μας λένε, υπάρχει η ΕΚΤ του κ. Τρισέ που εγγυάται τις καταθέσεις. Ερώτηση: Πόσα ρευστά διαθέσιμα διαθέτει η ΕΚΤ στην άκρη προκειμένου να εγγυηθεί τις καταθέσεις; Μην κάνετε τον κόπο να τους ρωτήσετε, δεν πρόκειται να απαντήσουν, απλώς θα αρχίσουν τις γνωστές κραυγές. Θα σας απαντήσω ευθέως: η ΕΚΤ δεν διαθέτει κανενός είδους πρόβλεψη για εγγύηση των καταθέσεων. Ούτε χρυσό, ούτε ρευστό.

Μάλιστα, η ίδια η ΕΚΤ είναι σε τόσο δεινή θέση προσπαθώντας να αγοράσει ομόλογα των υπό πίεση και χρεοκοπία χωρών της ευρωζώνης, αλλά και λόγω της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, που βρίσκεται ήδη σε κατάσταση φαλιμέντου. Γι’ αυτό και συνασπίστηκαν 6 κεντρικές τράπεζες, οι πιο μεγάλες και ισχυρές παγκόσμια, με επικεφαλής την αμερικανική Fed, για να βοηθήσουν την ΕΚΤ να συνεχίσει να παρέχει ρευστότητα στις τράπεζες και να εξακολουθήσει να αγοράζει κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης.

Τι μας λένε λοιπόν όλοι αυτοί οι ανευθυνοϋπεύθυνοι; Ότι η ΕΚΤ, που μόλις μετά βίας και με σωρηδόν χρηματοδοτική ενίσχυση από το εξωτερικό - κυρίως τη Fed, που από το 2009 κόβει χρήμα για να ενισχύει με δολαριακά swap και την ΕΚΤ - ίσα που ψιλοκαταφέρνει να κρατά στην επιφάνεια τις ευρωπαϊκές τράπεζες αλλά και τα κράτη που βρίσκονται υπό την πίεση των αγορών, εγγυάται τις καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών, αλλά και των άλλων Ευρωπαίων. Μα δεν κατάλαβες καλά, μπορεί να πει κάποιος. Αυτό που εξασφαλίζει η ΕΚΤ είναι η βιωσιμότητα των τραπεζών και επομένως απομακρύνει τον κίνδυνο μιας κατάρρευσης οπότε θα χαθούν οι καταθέσεις. Πόσο αλήθεια είναι κάτι τέτοιο; Ας θυμηθούμε ένα τελευταίο περιστατικό:


Την 1.9 φέτος κυκλοφόρησε επίσημα η πληροφορία ότι οι ειδικοί του ΔΝΤ εκτιμούν ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα χρειαστούν τουλάχιστον 200 δισ. ευρώ επανακεφαλαιοποίηση, προκειμένου να μην καταρρεύσουν. Η εκτίμηση αυτή είναι εύκολο να καταλάβει κανείς από πού βγαίνει, μια και βασίζεται στην υπόθεση ότι οι τράπεζες θα δεχτούν ζημιά από την έκθεσή τους στο χρέος των χωρών του Νότου, το πολύ 10% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων που κατέχουν. Πρόκειται βέβαια για εκτίμηση εξαιρετικά αι­σιόδοξη με βάση τις εξελίξεις.

Ωστόσο, η πληροφορία αυτή προκάλεσε πανικό στην ευρωζώνη. Ο Μπαρόζο και άλλοι αξιωματούχοι της Κομισιόν διέψευσαν με τα μανίας αυτές τις εκτιμήσεις. Ο εστεμμένος αυτοκράτορας της ευρωζώνης, ο πρόεδρος της ΕΚΤ κ. Τρισέ, τόνιζε σε δηλώσεις στο Reuters (5.9) ότι οι τράπεζες της ευρωζώνης είναι υγιέστατες. Πράγμα που αποδείκνυαν και τα stress tests , τα οποία είχαν βγάλει ως ανάγκη επανακεφαλαιοποίσης των τραπεζών μόλις 1,7 δισ. ευρώ. Και σχολιάζοντας τις εκτιμήσεις των ειδικών του ΔΝΤ, ο κ. Τρισέ απάντησε με όλο το αυτοκρατορικό του μεγαλείο: «Υπάρχει μια πολύ σοβαρή διαφωνία σχετικά με τις μεθόδους για τον υπολογισμό των αναγκών σε κεφάλαιο… Είμαι σίγουρος ότι η τελική εκτίμηση του ΔΝΤ δεν θα είναι αυτή». Ύστερα από δυο ημέρες βγαίνει η κ. Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, και διαψεύδει τους δικούς της ειδικούς σχετικά με τα 200 δισ. ευρώ.


Ξηλωθείτε για να τους σώσουμε

Δεν πέρασε ένας μήνας και ξαφνικά οι κάννουλες ρευστότητας έχουν ανοίξει στο μέγιστο δυνατό και όλοι στην ευρωζώνη συζητούν για την ανάγκη διάσωσης των τραπεζών. Αυτών που ήταν όλο υγεία, κατά δηλώσεις των ίδιων. Η Dexia για μια ακόμη φορά μέσα σε δυο χρόνια μπαίνει σε διασωλήνωση και καλούνται ο Βέλγος και ο Γάλλος φορολογούμενος να τη διασώσουν για μια ακόμη φορά. Πρόκειται για μια τράπεζα που, σύμφωνα με τα stress tests, είχε υπερεπάρκεια κεφαλαίων ακόμη και για

το πιο δυσμενές σενάριο. Κοινώς, παραμύθια. Ο Μπαρόζο ξαφνικά ανακάλυψε ότι οι τράπεζες χρειάζονται επείγουσα βοήθεια για να ενισχύσουν τα κεφάλαιά τους και ετοιμάζεται να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα επανακεφαλαιοποίησης.


Kaθ’ έξιν ψεύτες

Μπορείτε να μαντέψετε το ύψος αυτής της προτεινόμενης στήριξης; Αν σας έλεγα ότι κινείται στο ύψος των 200 δισ. ευρώ, θα λέγατε τίποτε; Ο έτερος δε Καππαδόκης, ο κ. Τρισέ, δήλωσε στο Ευρωκοινοβούλιο μόλις στις 11.10 ότι «η κρίση έχει αποκτήσει πια συστημική διάσταση». Κι επομένως πρέπει να πληρώσουν για μια ακόμη φορά οι λαοί και τα κράτη της ευρωζώνης για να διασώσουν τις τράπεζες. Κοινώς, «κύριοι ξηλωθείτε»! Φυσικά δεν ενδιαφέρει κανέναν τους από πού θα αντληθούν τα κεφάλαια αυτά, πόσοι άνεργοι θα δημιουργηθούν επιπλέον ως αποτέλεσμα αυτής της επανακεφαλαιοποίησης, ούτε η έκταση της ανέχειας και της φτώχειας που θα αγκαλιάσει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Πρέπει να διασωθεί η πλασματική, εικονική οικονομία των τραπεζικών ενεργητικών, σε βάρος της πραγματικής οικονομίας των μισθών, των συντάξεων, της δουλειάς, της μικρής και μεσαίας επιχείρησης.

Γιατί όμως πρέπει να τους πιστέψουμε για μια ακόμη φορά; Γιατί να πιστέψουμε ότι με τη νέα δόση επανακεφαλαιοποίησης θα βγούμε σε ξέφωτο; Εδώ πρόκειται για καθ’ έξιν ψεύτες και κατ’ επάγγελμα λωποδύτες. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Το καπιταλιστικό σύστημα, η οικονομία της αγοράς, ή όπως αλλιώς θέλετε να την ονομάσετε, κατέληξε να διοικείται διεθνώς και ιδίως στην ευρωζώνη από μια ληστοσυμμορία, από έναν υπόκοσμο στις κορυφές της. Και εμείς φυσικά πρέπει να τους πιστεύουμε πάντα. Ακόμη κι όταν πιάνονται στα πράσα να λένε τα χειρότερα ψέματα προκειμένου να χώσουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι τους στην τσέπη των λαών και των κρατών.

Βεβαίως υπάρχουν και εκείνοι που λένε ότι το να πεις ψέματα, π.χ. ότι οι καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών είναι απολύτως διασφαλισμένες, δεν είναι κακό γιατί έτσι αποτρέπεις τον πανικό.



Την κοπανάνε...


Το δυστύχημα γι’ αυτούς είναι ότι δεν υπάρχει καλός και κακός απατεώνας. Υπάρχει μόνο απατεώνας. Κι απατεώνας είναι εκείνος που λέει ενσυνείδητα ψέματα για να παραπλανήσει την κοινή γνώμη και να αποστρέψει το βλέμμα της από τη ληστεία που συντελείται σε βάρος των νοικοκυριών από τους τραπεζίτες.

Όσο για την επίσημη πτώχευση, μην ανησυχείτε. Έχει ήδη ξεκινήσει. Δείτε τι συμβαίνει με τις τράπεζες. Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι άκρως διαφωτιστικός. Τι σημαίνουν αυτές οι κάθετες πτώσεις: Οι βασικοί μέτοχοι των τραπεζών, οι μεγαλοτραπεζίτες και τα επενδυτικά κεφάλαια ξεπουλούν και την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια μαζί με τα λεφτά των καταθετών στις τσέπες τους. Πιστεύουν ότι με την επίσημη πτώχευση της χώρας θα καλυφθούν τα ίχνη τους μέσα στον πανικό και έτσι θα τη γλιτώσουν με την κατάχρηση των καταθέσεων που έχει ήδη συντελεστεί στις τράπεζές τους. Άλλωστε, υπάρχει πάντα το γνωστό πολιτικό προσωπικό για να φορτώσει τα σπασμένα στο γνωστό υποζύγιο. Αρκεί να του δοθεί η ευκαιρία. Κι ο κ. Σαμαράς είναι πάντα διαθέσιμος να συνδράμει, εκεί που θα αποτύχει η σημερινή κυβέρνηση.